Geen wereldstad heeft zo’n rijke grafcultuur als Rome. Vandaag stapt de argeloze voorbijganger hier zonder dat hij het merkt aan één stuk over miljoenen graven. De moderne mens vindt de ondergrondse catacomben een beetje benauwend. Nochtans oefenen ze tot op vandaag een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op jong en oud, op gelovigen en niet-gelovigen. Hier zijn de materiële resten te zien van één van de oudste en belangrijkste vroegchristelijke gemeenschappen uit de Oudheid.
 Je kunt op jouw rondgang doorheen de catacombengangen authentieke fresco’s, graven, grafstenen en sarcofagen zien in hun natuurlijke omgeving. Of je het wil of niet, je wordt op een indringende wijze geconfronteerd met de idealen, het geloof en de praxis van de eerste christenen in een tijd dat zij voor het eerst door hun grensverleggende levenswijze beslag legden op het maatschappelijk bestel van Europa.
Alex is uitgegaan van zin en bestemming van catacomben, niet van de uiterlijke vorm, die in veel opzichten slechts de antieke Joodse traditie schijnt voort te zetten. De nadruk op de inhoud ligt voor de hand: de mensen, die deze kunstwerken maakten, waren geen bewuste esthetici maar eenvoudige en deskundige ambachtslui, die wisten dat de inhoud van hun werk de moeite waard was. Zij behoorden tot een christenheid, die tijdgenoten en ons iets te zeggen hadden. Zij lieten samen met de dierbare doden een kostbare erfenis na voor de volgende generaties, het geloof in het eeuwig leven en in hun en onze verrijzenis.
|
